•  

Η Ενόργανη στους Μεσογειακούς: Οι προσδοκίες και η πραγματικότητα

Του Αντώνη Κεραμιδά:

Η παρουσία της Ελληνικής γυμναστικής στους μεσογειακούς αγώνες πιστοποίησε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το άθλημα.

Μέσα από τον ιστοχώρο αυτόν έχει τονισθεί πολλές φορές η προβληματική εικόνα της ενόργανης σχετικά με την ανυπαρξία οράματος από τους υπευθύνους που δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται που βαδίζουν. Οι ψηλές προσδοκίες από τον Βλάση Μάρα και τη Βασιλική Μιλλούση σ΄αυτούς τους Μεσογειακούς, δυο πρόσωπα που στιγμάτισαν θετικά με την παρουσία τους την ενόργανη τα προηγούμενα χρόνια, δηλώνουν και το μέγεθος της απόγνωσης για το άθλημα που αδυνατεί πλέον να παράξει αθλητές ανάλογου επιπέδου.

Η φυσιολογική διάδοχη κατάσταση με πλήθος αθλητών που θα έπρεπε να ξεπεράσουν σε επιδόσεις τα πλέον «κουρασμένα» αστέρια μας δεν έχει έρθει ποτέ. Οι ηρωικές προσπάθειες του 35χρονου πλέον Βλάση Μάρα αλλά και της σχεδόν συνομήλικης του Βάσως Μιλλούση, να παραμείνουν στην επικαιρότητα (η οποία όμως πλέον έχει άλλες απαιτήσεις), δεν αρκούν για την Ελληνική γυμναστική. Αν οι ίδιοι δεν είμαστε ρεαλιστές, αν δεν πούμε την αλήθεια στον κόσμο που παρακολουθεί, δεν θα μπορούμε να αιτιολογήσουμε ορθά τη κάθε αποτυχία. Και φυσικά όλο αυτό, δρα αρνητικά για τη φήμη του ίδιου του αθλητή πάνω στον οποίο καλλιεργήθηκαν ανεύθυνες προσδοκίες. 

Για πρώτη φορά, Ελληνική αποστολή επέστρεψε από μεσογειακούς αγώνες δίχως κανένα μετάλλιο στις αποσκευές της. Ο Λευτέρης Πετρούνιας είναι ένας σημαντικός αθλητής και κεφάλαιο για την Ελληνική γυμναστική. Αλλά γυμναστική δεν είναι μόνον ο Πετρούνιας. Ο εφησυχασμός πάνω στο όνομά του για όσα ο ίδιος προσέφερε στο άθλημα συντηρώντας θετικό κλίμα για την ίδια την Ομοσπονδία, αδράνησε κάθε προσπάθεια για τη βελτίωση συνθηκών για τα υπόλοιπα παιδιά που προπονούνται καθημερινά σε αντίξοες συνθήκες. Η Ομοσπονδία και μετά τη μείωση της κρατικής επιχορήγησης δεν κατέφερε να εκμεταλλευτεί το Ολυμπιακό και παγκόσμιο μετάλλιο του για να προσελκύσει χορηγούς ώστε να μπορέσουν για παράδειγμα τα κλιμάκια να επανδρωθούν από ιατρικό προσωπικό, και αξιοπρεπείς συνθήκες προπόνησης σύμφωνα με τα διεθνή γυμναστικά στάνταρ.

Η μετά Πετρούνια εποχή, αντί να συνοδευτεί από σημαντικές τομές για το άθλημα όπως πάντα γίνεται στις πολιτισμένες χώρες μετά από ολυμπιακούς κύκλους, οικοδόμησε απλά των προφίλ ...κάποιων. Και όλα αυτά υπό την «ασφάλεια» του Πετρούνια. Όπως κάποτε, παρόμοια ασφάλεια παρείχε ο Μελισσανίδης και ο Ταμπάκος. Ένα μεγάλο όνομα, πάντα "βόλευε" ώστε να καλύπτεται κάθε οργανωτική ανεπάρκεια αλλά και να διατηρείται μια ψυχολογική αντίσταση απέναντι σε κάθε αντίθετη φωνή που απειλούσε το «κατεστημένο». Δείτε σήμερα. Νομίζετε πως δεν είναι γνωστά όλα αυτά σε κάποιους που βρίσκονται σε θέσεις αποφάσεων; Φυσικά και είναι, αλλά είπαμε, ο καθένας έχει έναν καλό λόγο να παραμένει σιωπηλός. Και όποιος από «έξω», «υψώνει φωνή» τονίζοντας τα αυτονόητα, θεωρείται μισητός εχθρός.

Η δυσλειτουργία στο όχημα της γυμναστικής που οδεύει όπου οδεύει, έχει «ονοματεπώνυμο» και όσοι «συνεπιβάτες» προσποιούνται πως δεν το γνωρίζουν, βαρύνονται από ιστορική ευθύνη. Η γυμναστική δεν είναι στατικό άθλημα όπως δεν είναι η ίδια η ζωή. Η επιτυχία της και η διατήρησή της στον χρόνο εξαρτάται από την ικανότητά της να προσαρμόζεται μέσα από πλήθος επιλογών στα (ελληνικά και παγκόσμια) κοινωνικά δεδομένα και αλλαγές που παρουσιάζονται. Κάτι σαν μια «γυμναστική» δαρβινική λογική που λέει ότι, επιβιώνει και υπερισχύει αυτός που μπορεί να προσαρμόζεται σε κάθε αλλαγή του περιβάλλοντος. Ενώ η γυμναστική για παράδειγμα τα τελευταία 20χρόνια έχει αλλάξει δραματικά, η χώρα μας επιμένει να διατηρεί παρωχημένα υποχρεωτικά προγράμματα 20 ετών τα οποία κατευθύνουν τους προπονητές να εργάζονται προς λάθος κατεύθυνση, με ασκησιολόγιο ασύμβατο προς τα νέα δεδομένα. Ακόμη και αν ένας μικρός αθλητής εκτελεί άψογα τα σημερινά υποχρεωτικά, ή στέφεται πρωταθλητής, είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν αρκεί όλο αυτό να του διασφαλίσει τις βάσεις για μια σύγχρονη και μοντέρνα γυμναστική η οποία κινείται σε τελείως διαφορετική φιλοσοφία. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαία η απογοητευτική εξέλιξη των νέων αθλητών που ενώ προσδοκούν μεγάλες διακρίσεις, αδυνατούν να τα καταφέρουν.

Ακόμη και μετά τα Ολυμπιακά μας μετάλλια, τις παγκόσμιες επιτυχίες αλλά και την ίδρυση της Ελληνικής  Γυμναστικής Ομοσπονδίας το 1996, ποτέ δεν υπήρξε η βούληση για τη χάραξη μιας ενιαίας προπονητής γραμμής η οποία θα χαρακτήριζε τη χώρα μας και θα της έδινε τη «ταυτότητα» που της λείπει. Αντίθετα, βλέπουμε τον κάθε προπονητή να εργάζεται κατά βούληση και δίχως καμιά εποπτεία, θεωρώντας συχνά τον «άλλον» προπονητή ως αντίπαλο, και όχι συμπολεμιστή στον αγώνα για μια υπερήφανη Ελληνική γυμναστική. Αντί θεσμικών και οργανωτικών αλλαγών συνεχίζουμε ως χώρα να παιδευόμαστε προς λάθος κατεύθυνση, αποσκοπώντας απλά στη διοργάνωση μεγάλων αγώνων στον τόπο μας που δεν προσφέρουν το παραμικρό στην καθημερινή προπόνηση των παιδιών.

Η Ομοσπονδία μας οφείλει να λειτουργεί με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών και μόνον όπως η ίδια η FIG ορίζει αλλά και ο δικός μας αθλητικός νόμος. Η στάση της ως ο επίσημος φορέας ανάπτυξης του αθλήματος αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση προς κάθε σωματείο το οποίο συμπεριφέρεται ανάλογα. Αλήθειες λoιπόν και μονον αλήθειες χρειάζεται να λέμε στον κόσμο και κυρίως στον εαυτο μας αν θέλουμε να εμπνέουμε εμπιστοσύνη. Οι υπεύθυνοι και τα θεσμικά όργανά τους χρειάζεται να πέσουν σε βαθειά περισυλλογή αξιολογώντας τους πάντες και τα πάντα αν θέλουν να τιμήσουν τον ρόλο για τον οποίο βρίσκονται εκεί που βρίσκονται.

  • Αντώνης Κεραμιδάς
  • O Αντώνης Κεραμιδάς είναι πρώην αθλητής και ομοσπονδιακός προπονητής Ενόργανης Γυμναστικής ανδρών, εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Αρθρογραφεί και σχολιάζει πάνω σε θέματα που άπτονται της εξέλιξης της Γυμναστικής σε τεχνικό και διοικητικό επίπεδο.

Συμπληρώστε να λαμβάνετε News letter