•  

Τι φταίει για την αδιαφορία των προπονητών να συμμετάσχουν σε επιμορφωτικά σεμινάρια;

gymnastirio.melissanΤου Αντώνη Κεραμιδά:

H εικόνα ενός αθλήματος που "νοσεί", πάντα θα έχει τις αιτίες της, αρκεί αυτές να ανιχνεύονται ώστε να χορηγηθεί η κατάλληλη "θεραπεία".

Πριν από λίγες ημέρες, ανακοινώθηκε από την ΑΕΣΓΒΕ η διοργάνωση επιμορφωτικού σεμιναρίου με θέμα «η βοήθεια στην πράξη και οι τρόποι που αυτή μπορεί να εφαρμοστεί στην εκμάθηση των ασκήσεων σε αθλητές Γ’-Δ’-Ε’ κατηγοριών». Το σεμινάριο αυτό απευθύνονταν κυρίως στους προπονητές και προπονήτριες από τη Θεσσαλονίκη, αφού άλλωστε, αυτοί αποτελούν τον κύριο δέκτη των ομοσπονδιακών ανάπτυξης οι οποίοι ήταν και οι εισηγητές. Το σεμινάριο πραγματοποιήθηκε, αλλά δυστυχώς, κανένας από το προπονητικό δυναμικό της συμπρωτεύουσας δεν θέλησε να δώσει το παρόν όπως έχουμε δει από φωτογρασφίες στο διαδίκτυο. Ούτε για τα «μάτια του κόσμου» που λέει ο λόγος. Την αξιοπρέπεια του σεμιναρίου «έσωσαν» η ομάδες ενόργανης του Α.Ο.Ε.Γ. Αλεξανδρούπολης και του "ΙΑΣΩΝ ΒΟΛΟΥ" με τις ομάδες τους και οι οποίες τίμησαν τους ομοσπονδιακούς ανάπτυξης, μιας και βρίσκονταν στην Μίκρα, έπειτα από προγραμματισμένο ταξίδι – προπόνηση. Αν οι φιλοξενούμενες ομάδες δεν έδιναν το παρόν, η αίθουσα θα ήταν στην κυριολεξία άδεια. Kαι αναφέρομαι φυσικά  στην συμμετοχή των αγοριων μιας και στα κορίτσια, οι προπονητές από την Θεσσαλονίκη ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Το τι φταίει και οι προπονητές και προπονήτριες της Θεσσαλονίκης αρνούνται να συμμετέχουν σε επιμορφωτικά σεμινάρια, είναι άξιο απορίας. Μήπως τα γνωρίζουν ήδη «...όλα» και δεν χρειάζονται άλλη γνώση; Ή φταίει κάτι άλλο; Και η αλήθεια είναι πως, μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας ενός τέτοιου σεμιναρίου βασίζεται στην ικανότητα της διοργανώτριας αρχής να εμπνεύσει τον κόσμο να συμμετέχει υπό την μορφή «υποχρέωσης». Και προφανώς, δεν ισχύει κάτι τέτοιο μιας και η «έμπνευση» απαιτεί (εκτός από γνώση), πραγματικές ηγετικές μορφές διοίκησης από τις οποίες θα πρέπει να απουσιάζει κάθε μορφή ιδιοτέλειας. Και η "σκληρή" πραγματικότητα μας "ψυθιρίζει" κάθε τόσο, πως, η κάθε αδιαφορία των προπονητών πηγάζει από την απουσία επίσημης εθνικής γυμναστικής στρατηγικής και οι μεμονωμένες πρωτοβουλίες όπως αποδείχτηκε, δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Οι πρόεδροι των σωματείων ως εργοδότες των προπονητών θα έπρεπε να τους υποχρεώσουν να συμμετάσχουν σε αυτά τα σεμινάρια αφού προηγουμένως η διοργανώτρια αρχή «έπειθε» τα ίδια τα σωματεία για την ανάγκη της συμμετοχής. Οι υποχρεώσεις και αλλά και οι απαιτήσεις των ανθρώπων που διοικούν ομάδες και οργανισμούς εξαρτώνται φυσικά από το επίπεδο εκπαίδευσης τους, σχετικά με την θέση τους στον χώρο της γυμναστικής για το, τι ακριβώς διοικούν. Η κάθε αδιαφορία προς αυτήν την κατεύθυνση πάντα θα επιφέρει θλιβερές εικόνες όπως το παραπάνω σεμινάριο. Ποτέ, καμιά διοίκηση δεν μπορεί να επαναπαύεται απλά στην καλή πρόθεση και διάθεση του κάθε προπονητή να συμμετάσχει σε επιμορφωτικά σεμινάρια.

Οι εποχές έχουν αλλάξει το ίδιο και ταυτότητα του σημερινού προπονητή. Η δια βίου μάθηση της τέχνης της γυμναστικής αποτελεί κάτι σαν ηθικός κώδικας και συνειδησιακή υποχρέωση του προπονητή από την στιγμή που έχει την τεράστια ευθύνη να διαχειρίζεται το μέλλον (και την υγεία) των παιδιών – αθλητών. 


  • Αντώνης Κεραμιδάς
  • O Αντώνης Κεραμιδάς είναι πρώην αθλητής και ομοσπονδιακός προπονητής Ενόργανης Γυμναστικής ανδρών, εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Αρθρογραφεί και σχολιάζει πάνω σε θέματα που άπτονται της εξέλιξης της Γυμναστικής σε τεχνικό και διοικητικό επίπεδο.

Συμπληρώστε να λαμβάνετε News letter