•  

9 σημεία - προτάσεις για διοικητική ανάπτυξη της Γυμναστικής

Γράφει ο Αντώνης Κεραμιδάς:

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου μου σχετικά με την οργάνωση της Γυμναστικής, παραθέτω σχετικές μου προτάσεις, η υλοποίηση των οποίων δεν προϋποθέτει ιδιαίτερη οικονομική ευμάρεια από πλευράς της Γυμναστικής Ομοσπονδίας αλλά οργανωτικό πνεύμα, διάθεση για εργασία και υψηλό αίσθημα ευθύνης.

Σήμερα, ο περισσότερος κόσμος πιστεύει πως, μια πιθανή γενναία οικονομική επιχορήγηση στην Ομοσπονδία αλλά και στα σωματεία (όπως τον παλιό «καλό» καιρό) θα σηματοδοτούσε και και την ανάπτυξη της γυμναστικής. Αν ήταν έτσι, με το χρήμα που υπήρξε κάποτε, θα έπρεπε σήμερα η γυμναστική να διακρίνεται παντού σε ομαδικό κυρίως επίπεδο στα Ολυμπιακά της αθλήματα στο παγκόσμιο στερέωμα. Δεν ισχύει όμως. Ο πακτωλός χρημάτων που έρεε τα προηγούμενα χρόνια στη γυμναστική με αφορμή τα Ολυμπιακά και παγκόσμια μετάλλια δεν επενδύθηκε στην πραγματική πρόοδο της γυμναστικής, αλλά χρησιμοποιήθηκε για τη συντήρηση και ανακύκλωση της δεσπόζουσας νοοτροπίας. Διαβάσαμε επίσης πρόσφατα από συνέντευξη του προέδρου της ΕΓΟ στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, να ζητά να αξιολογηθεί «σοβαρά» η Ομοσπονδία Γυμναστικής μιας και θεωρεί την μειωμένη οικονομική επιχορήγηση, δείγμα κακής ή ελλιπούς αξιολόγησης ως προς τα αποτελέσματα των επιτυχιών της και των γενικότερων αναγκών της. Για να ορίσουμε όμως τις ανάγκες μιας αθλητικής Ομοσπονδίας, τη μορφή ανάπτυξης και τις πραγματικές της επιτυχίες, χρειάζεται να διευκρινίσουμε αρχικά τον ρόλο της μέσα στο ελληνικό αθλητικό περιβάλλον και έτσι όπως ορίζεται από τον αθλητικό Νόμο και τις "επιταγές" της διεθνούς Ομοσπονδίας Γυμναστικής (F.I.G.) ώστε να ορίσουμε στη συνέχεια τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της πραγματικής «σοβαρής» αξιολόγησης όπως τα ζητάει ο πρόεδρος.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Αθλητικό Νόμο, Άρθρο 43: "Έννοια – Σκοπός-Σύσταση - Μέλη Αθλητικών Ομοσπονδιών":

«Αθλητική Ομοσπονδία είναι η δευτεροβάθμια, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, οργάνωση αθλητικών σωματείων που καλλιεργούν το ίδιο άθλημα ή κλάδο αθλήματος. ...Σκοπός της είναι η καλλιέργεια και η ανάπτυξη του αθλήματος που καλλιεργεί σε εθνικό επίπεδο».

Δηλαδή, μια εθνική Ομοσπονδία αντιπροσωπεύει τις αρχές της Διεθνούς της Ομοσπονδίας και υπό αυτήν τη μορφή, χρειάζεται να υλοποιεί ορισμένες αρχές όπως:
• Να είναι αρμόδια για όλες τις πτυχές του αθλητισμού μέσα στα όρια της χώρας.
• Να προαγάγει τα συγκεκριμένα αθλήματα της Ομοσπονδίας και την ανάπτυξη κουλτούρας
• Να παρέχει μια αρμόδια διοικητική δομή και τις υπηρεσίες για τη λειτουργία της ομοσπονδίας και των αθλημάτων της.
• Να διατηρήσει έναν επίσημο κατάλογο εθνικών αρχείων
• Να αναλάβει μέτρα ενάντια σε οποιαδήποτε άτομο ή ομάδα ανθρώπων που μπορεί να είχαν παραβιάσει κανόνες της ομοσπονδίας και για να επιβάλουν τις κυρώσεις όπου απαιτείται.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ

Όπως αντιλαμβάνεστε, ο ρόλος της Ομοσπονδίας όσον αφορά την ανάπτυξη της γυμναστικής είναι πολυποίκιλος και η κατάκτηση ενός Ολυμπιακού Μεταλλίου δεν καθορίζει την πραγματική της εικόνα.

Με βάση τη κατάσταση της Ομοσπονδίας Γυμναστικής σήμερα και τον σταδιακό απογαλακτισμό της από το κράτος όπως βλέπουμε να οδηγείται τα τελευταία χρόνια (όπως όλες οι αθλητικές ομοσπονδίες), η ανάγκη για σοβαρή οργάνωση όλων των δομών του οργανισμού είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη. Ο παραδοσιακός παραγοντισμός με εφόδιο απλά και μόνον το ενδιαφέρον για τη γυμναστική (θα πρέπει να) ανήκει πλέον στο παρελθόν. Η αδυναμία προσαρμογής στα νέα κοινωνικά δεδομένα θα επιφέρει σημαντικό πλήγμα στα αθλήματα. Όσο καθυστερεί αυτή η προσαρμογή, η κάθε προσπάθεια ανάκαμψης στο μέλλον θα μοιάζει με θαύμα.

Βασικό: Δεν γίνεται να θέλουμε να ζούμε με πολυτέλεια έξω από τη πόρτα του σπιτιού μας, να κυκλοφορούμε με ακριβά αυτοκίνητα, να τρώμε σε πολυτελή εστιατόρια, την ίδια ώρα που το σπίτι μας μέσα είναι ακατάστατο, σχεδόν εγκαταλελειμμένο με δική μας ευθύνη και ακατάλληλο προς επιβίωση.

Προτάσσω παρακάτω ορισμένα κομβικά σημεία τα οποία θεωρώ απαραίτητα προκειμένου να μπουν οι βάσεις για μια προοπτική ουσιαστικής προόδου και αλυσιδωτής μεταφοράς γνώσεων και υγιούς ιδεολογίας στις επόμενες γυμναστικές γενιές.

ΑΜΕΣΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

1. Αναζήτηση χορηγού: Με αφορμή το νέο χρυσό ευρωπαϊκό του Πετρούνια, να επισπευτούν οι διαδικασίες για συνεργασία με έναν «γενναίο» χορηγό προκειμένου να εξασφαλιστεί ένα σημαντικό ποσό και στήριξη. Η αδράνεια όλων μετά το Χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο του Ρίο και τη πρωτοβουλία της ΕΟΕ για χορηγία σε ατομικό επίπεδο («Υοθετήστε έναν αθλητή στο δρόμο προς το Ριο»), δηλαδή σε συγκεκριμένους αθλητές και αθλήτριες, αφαίρεσε τη δυνατότητα από την Ομοσπονδία να βρει «έξωθεν» οικονομική στήριξη για το υπόλοιπο αθλητικό δυναμικό των εθνικών ομάδων. Ο Πετρούνιας στο αεροδρόμιο κατά την επιστροφή του από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν ξεκάθαρος: «Αν πάντως δεν είχα τον χορηγό μου, Stoiximan.gr, δεν θα έφτανα μέχρι εδώ». Δηλαδή, αν ο Ολυμπιονίκης μας δεν είχε πλάι του τον χορηγό του δεν θα έφτανε στο Ολυμπιακό μετάλλιο. Αν η Ομοσπονδία είχε καταφέρει να βρει και αυτή τον δικό της «Stoiximan.gr» ίσως να είχε ξεπεράσει πολλά προβλήματα τα οποία ταλαιπωρούν καθημερινά τα παιδιά των εθνικών ομάδων και ίσως να μην έφτανε στο σημείο (όπως διαβάσαμε όλοι χθες) να ζητά από τα παιδιά που επιθυμούν να αγωνιστούν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τραμπολίνο Ηλικιών, για το Τραμπολίνο 880 € ανά αθλητή και για τον Ακροβατικό Διάδρομο από 950 € έως 1.100 € ανά αθλητή. Και όσο καθυστερεί η εύρεση χορηγού, τόσο θα μειώνεται και η «επενδυτική αξία» της Ομοσπονδίας. Κανόνας. Σε δυο μήνες περίπου συμπληρώνεται ένας χρόνος από το Ολυμπιακό μετάλλιο και ακόμη δεν εκμεταλλευτήκαμε τη «χρυσή ευκαιρία» του Ρίο. Μπείτε στην ιστοσελίδα μιας άλλης Ομοσπονδίας, του ΣΕΓΑΣ για παράδειγμα και δείτε στο κάτω μέρος της πρώτης σελίδας πόσους χορηγούς έχει σε επίπεδο μέγα χορηγών, επίσημων χορηγών θεσμικών χορηγών, χορηγών επικοινωνίας, θεσμικών χορηγών και κοινωνικούς εταίρους. Μπείτε και στην αντίστοιχη ιστοσελίδα της κολυμβητικής ομοσπονδίας και δείτε επίσης στο κάτω μέρος τους αντίστοιχους χορηγούς. Και μπείτε στη συνέχεια στην δική μας ανανεωμένη ωραία ιστοσελίδα και δεν θα δείτε ούτε έναν χορηγό για «δείγμα».

2. Αποχώριση από ανούσιες επιτροπές εκτός Ε.Γ.Ο.: Να αποχωρήσουν όλα τα στελέχη της ΕΓΟ που βρίσκονται σε επιτροπές της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΕΟΕ), συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του προέδρου. Δεν εξετάζω τον τρόπο και τις διαδικασίες που μπήκαν (και δεν μ΄ενδιαφέρει), αλλά θα ήταν προτιμότερο, τον χρόνο που καταναλώνουν εκεί, να τον επενδύσουν στο "σπίτι" τους, στην ΕΓΟ ιδρύοντας και καινοτομώντας εκεί αν θέλουν νέες επιτροπές αντίστοιχες αυτών της ΕΟΕ, πχ, επιτροπή μάρκετινγκ και άλλες πολλές. Κανείς δεν τους το απαγορεύει. Ακόμη δεν μπορώ να κατανοήσω τον λόγο που στην ιστοσελίδα της ΕΓΟ «κυμάτιζε» για μέρες ως πρώτη είδηση, η χορηγία της Επιτροπής Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας της ΕΟΕ, της οποίας τυγχάνει να προίσταται ο πρόεδρος της ΕΓΟ (και εύγε του για την επιτυχία αυτή). Πού ακριβώς όμως βρίσκεται εδώ το όφελος για την Ομοσπονδία Γυμναστικής; Πουθενά. Είναι φανερό πως, δεν υπάρχει κανένα πρακτικό και ουσιαστικό όφελος πέραν της προσωπικής προβολής. Θα πρότεινα επίσης να αποχωρήσουν και οι εν ενεργεία αθλητές μας - μέλη των εθνικών μας ομάδων των οποίων ο χρόνος είναι πολύτιμος και είναι λάθος ακόμη και η σκέψη τους να εκτρέπεται σε θέματα και διαδικασίες πέραν των στόχων που έχουν σχέση με την προπόνησή τους.

ΣΤΑΘΕΡΟ ΠΛΑΝΟ

3. Εκπαίδευση στελεχών της ΕΓΟ: Να προχωρήσει μέσω επιδοτούμενων προγραμμάτων η εκπαίδευση των μελών του Δ.Σ. της ΕΓΟ πάνω στις αρχές οργάνωσης & διοίκησης ταυτόχρονα με την εγκαθίδρυση συγκεκριμένης γυμναστικής κουλτούρας (Ταυτότητα Ομοσπονδίας) και  εκπαίδευση - ενημέρωση περί επιστημονικού αγωνιστικού αθλητισμού ιδίως στα μέλη που δεν τον βίωσαν ποτέ. Το ότι κάποιος άνθρωπος προτάθηκε, ψηφίστηκε και βρέθηκε σε ένα διοικητικό συμβούλιο μιας Ομοσπονδίας, δεν σημαίνει ότι μπορεί να ασκήσει διοίκηση, αλλά ούτε και να ακολουθεί κανόνες διοίκησης. Κανείς δεν εξαιρείται από αυτό ούτε ακόμη και ο ίδιος ο πρόεδρος. Η θητεία για παράδειγμα ανθρώπων σε υπουργικά και βουλευτικά γραφεία και οργανισμούς μπορεί να αποτελεί εφόδιο, αλλά δεν εξασφαλίζει και ούτε εγγυάται την ικανότητα διοίκησης σε μια σοβαρή θεσμική συλλογικότητα εάν οι ίδιοι δεν κάνουν κτήμα τους την δια βίου μάθηση.

4. Εκπαίδευση των σωματείων και ενώσεων: Να προχωρήσει η εκπαίδευση των διοικήσεων των σωματείων και των ενώσεων πάνω στην κουλτούρα του πρωταθλητισμού (αφού προηγουμένως η ομοσπονδία πράξει τα δέοντα για τον «εαυτό» της - βλέπε παραπάνω «3»). Οι διοικήσεις των σωματείων αποτελούνται κυρίως από γονείς – εθελοντές που απαρτίζουν τα Δ.Σ. και των οποίων η σχέση τον πρωταθλητισμό είναι συνήθως «άγνωστη». Οι άνθρωποι αυτοί, θεσμικά μπορούν και ασκούν εξουσία πάνω στους προπονητές ωθώντας τους πολλές φορές να ενεργούν και να πράττουν, πέραν των επιστημονικών τους ορίων και δεοντολογίας, με ολέθρια αποτελέσματα πολλές φορές για την υγεία των αθλητών/τριών. Μια ανεξέλεγκτη κατάσταση δυστυχώς η οποία αποτελεί «πληγή» για το λεγόμενο «κύτταρο» του ερασιτεχνικού αθλητισμού. Η πρόοδος των σωματείων σε όλα τα επίπεδα εξαρτάται και επιβάλλεται να γίνεται με βάση τις αρχές της ίδιας της Ομοσπονδίας όπως ορίζει η διεθνής Ομοσπονδία Γυμναστικής (FIG).

5. Τέλος στην εμπορευματοποίηση της γυμναστικής: Ως δια μαγείας τα σωματεία που καλλιεργούν τα αθλήματα της γυμναστικής τα τελευταία χρόνια πολλαπλασιάστηκαν και συνεχίζουν και "ξεφυτρώνουν" ανεξέλεγκτα (συν τα «αδελφά» σωματεία) με διαδικασίες εξπρές από παντού δίχως πολλές φορές να τηρούν βασικές αρχές και κανόνες της γυμναστικής σε όλα τα επίπεδα. Η ουσία όπως υπήρχε κάποτε στα πολύ λιγότερα σωματεία δεν υφίσταται πλέον. Να σταματήσει λοιπόν το σύγχρονο φαινόμενο της «μαζικοποίησης» της γυμναστικής των σωματείων και των «σωματείων», των οποίων η ύπαρξη φαίνεται να βασίζεται κυρίως στην είσπραξη των μηνιαίων συνδρομών, προβάλλοντας ως επιχείρημα την δήθεν ανάπτυξη των αθλημάτων της γυμναστικής και υποβαθμίζοντας την ίδια την ιδέα της γυμναστικής.

6. Εποπτεία σωματείων: Να δημιουργηθεί ειδική επιτροπή η οποία (αφού εκπαιδευτεί ανάλογα) θα εποπτεύει τα σωματεία τα οποία πρέπει να εναρμονίζονται με τις διατάξεις του αθλητικού νόμου (π.χ. ασυμβατότητα μεταξύ μελών Δ.Σ. συγγενικά πρόσωπα - προπονητές κ.λ.π.), τις σύγχρονες αρχές ασφαλείας υλικοτεχνικής υποδομής του κάθε γυμναστηρίου αλλά και της ασφάλειας του αθλητικού δυναμικού. Σκεφτείτε μόνον, για να δοθεί άδεια λειτουργίας σε ένα γενικό γυμναστήριο (aerobic κλπ) απαιτείται ειδική αδειοδότηση έπειτα από ενδελεχή έλεγχο. Πόσο μάλλον όταν σε ένα προπονητήριο γυμνάζονται μικρά παιδιά. Υπάρχει ήδη σχετική οδηγία της FIG σχετικά με την ασφάλεια των μικρών αθλητών/τριών. Η πλήρης εναρμόνιση των σωματείων με τις αρχές της Ομοσπονδίας θα αξιολογείται από την επιτροπή όπως θα αξιολογείται και η οργανωτική δομή αλλά και οι διοικητικές καινοτομίες σε επίπεδο διασφάλισης ποιότητας προς το αθλητικό και προπονητικό δυναμικό. Προτείνω μάλιστα (ως απόδοση δικαιοσύνης προς τους ανθρώπους των σωματείων αλλά και των ενώσεων που πασχίζουν και δεν έχουν σχέση με τα παρακμιακά φαινόμενα – διότι δεν είναι όλοι ίδιοι), να βραβεύονται για τέτοιες πρωτοβουλίες σε ειδικές τελετές ως κίνητρο και ανεξάρτητα από τα αγωνιστικά τους αποτελέσματα.

7. Πάταξη της οικογενειοκρατίας: Η κάθε δράση θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα το συμφέρον της γυμναστικής και όχι το ατομικό. Η Γυμναστική δεν ανήκει παρά μόνον στον «εαυτό» της. Όσο υφίσταται η διαχρονική παρουσία και διαιώνιση της οικογενειοκρατίας (σε όλα τα επίπεδα – όπως σε όλη την νεοελληνική κοινωνία άλλωστε) τόσο θα συντηρείται η υποκρισία, η άκρατη ιδιοτέλεια, και ο ρεβανσισμός προς τους άξιους που εγκαταλείπουν απογοητευμένοι τη γυμναστική. Κανείς δεν λέει ο τι τα τέκνα των «...διοικητικών» δεν είναι άξια και ικανά, αλλά όταν πρόκειται για διαχείριση δημοσίου χρήματος σε θέσεις μη κερδοσκοπικών οργανισμών όπως οι ομοσπονδίες ενώσεις και σωματεία, αποτελεί ηθικά ορθή πράξη (τουλάχιστον για πολιτισμένες χώρες) η αποφυγή κάθε εργασιακής εμπλοκής (ακόμη και δια της «πλαγίας οδού») με συγγενικά πρόσωπα. Η επιδεκτική και συνεχιζόμενη (σε επίπεδο «παράδοσης») αδιαφορία προς αυτή την απαιτούμενη ηθική στάση ζωής, δείχνει απλά το μέγεθος της καθεστωτικής «λογικής» που δυστυχώς στη χώρα μας τείνει να γίνει κανόνας.

8. Πειθαρχικός κανονισμός. Στα πλαίσια ανάπτυξης αθλητικής κουλτούρας της Ομοσπονδίας απαιτείται να περιλαμβάνεται και η ίδρυση πειθαρχικού οργάνου και θέσπιση πειθαρχικών κανόνων προκειμένου να αντιμετωπίζονται φαινόμενα που δεν συνάδουν με το πνεύμα και τον σκοπό της Ομοσπονδίας. Η αυτονόητη ύπαρξη τέτοιου οργάνου θα διαφυλάττει το πλαίσιο λειτουργίας της Ομοσπονδίας (φιλοσοφία δράσης – κουλτούρα) και την προάσπιση της ιδέας της γυμναστικής. Δεν μπορεί ο καθένας να πράττει και να λέει ότι θέλει δίχως να υφίσταται τις επιπτώσεις που (θα έπρεπε να) απορρέουν από έναν συγκροτημένο και ολοκληρωμένο πειθαρχικό κανονισμό και από τον οποίο δεν θα εξαιρείται κανείς. Η ΕΓΟ είναι από τις σχεδόν μοναδικές Ομοσπονδίες που δεν διαθέτει τέτοιο όργανο και όπως ορίζεται φυσικά από τον αθλητικό νόμο.

9. Συμπόσια Γυμναστικής. Πάντα μετά από έναν Ολυμπιακό κύκλο που πέρασε και με βλέμμα σε έναν νέο που έρχεται μέσα σε νέα δεδομένα γυμναστικά, πολιτικά και κοινωνικά, όπου τα πάντα αλλάζουν σε γοργούς ρυθμούς σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, απαιτείται μια γενναία απόφαση για την οργάνωση ενός πολυήμερου συμποσίου των αθλημάτων της γυμναστικής ώστε να κατατεθούν απόψεις από κάθε εμπλεκόμενο φορέα και φυσικά πρόσωπα. Απόψεις και σκέψεις σχετικά με τη θέση της γυμναστικής σε ένα νέο εξελισσόμενο γυμναστικό ρεύμα όπου απαιτούνται και ζητούνται σημαντικές ελπιδοφόρες αλλαγές προκειμένου να διατηρηθεί η Γυμναστική ζωντανή και με «ζωντανά» και ρεαλιστικά κίνητρα για τις γενιές που ακολουθούν.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

Ο πρωταθλητισμός σήμερα χαρακτηρίζεται γενικά ως ένας χώρος "ματαιοδοξίας". Η λήψη των αποφάσεων στην Ομοσπονδία, στις ενώσεις και τα αθλητικά σωματεία δεν γίνεται πάντα με τη χρήση λογικών οργανωτικών αρχών. Ο πόθος για τη νίκη συχνά υπερισχύει του αθλητικού «δόγματος». Οι βραχυπρόθεσμες επιτυχίες θεωρούνται πολύ πιο ελκυστικές από τα μακροχρόνια πλάνα και οι απαραίτητες οργανωτικές προτάσεις, αλλαγές και ανακατατάξεις, σπάνια καλωσορίζονται από την υφιστάμενη δομή εξουσίας. Οι «ιδιοκτήτες» των αθλητικών συλλόγων θεωρούν αυτά ως τα αγαπημένα τους παιγνίδια και αρνούνται οποιαδήποτε "εξωτερική" παρέμβαση στη σχέση τους αυτή, όπως, οποιαδήποτε παρέμβαση αρνείται η και η ίδια η Ομοσπονδία απέναντι στον αθλητικό νόμο ο οποίος προτρέπει τις ομοσπονδίες να ζητήσουν τη βοήθεια τεχνοκρατών, μιας και τα μέλη των Δ.Σ. θεωρούνται ανειδίκευτα και άπειρα στη διαχείριση δημοσίου χρήματος αλλά και την επιστημονική άσκηση διοικητικών και οργανωτικών προσόντων.

Γράφει σχετικά ο αθλητικός Νόμος 2725/1999/Α-121:

«Άρθρο 23 Ειδικός συνεργάτης ομοσπονδίας
Κάθε ομοσπονδία που περιλαμβάνει πάνω από εκατό (100) αθλητικά σωματεία - μέλη δικαιούται, εκτιμώντας τις ανάγκες, τις δραστηριότητες και την προοπτική της, να προσλαμβάνει ειδικό συνεργάτη.
Ο ειδικός συνεργάτης συμμετέχει στις συνεδριάσεις του Δ.Σ. χωρίς δικαίωμα ψήφου και έχει τις αρμοδιότητες που του αναθέτει το Δ.Σ., μεταξύ των οποίων ενδεικτικό και τις παρακάτω:
α) μεριμνά για την εκτέλεση των αποφάσεων του Δ.Σ.,
β) καταρτίζει και εισηγείται στο Δ.Σ. το σχέδιο του προϋπολογισμού της ομοσπονδίας,
γ) καταρτίζει και εισηγείται στο Δ.Σ. τα σχέδια των κανονισμών της ομοσπονδίας».

Το γιατί η Ομοσπονδία. αφού πληροί τα κριτήρια για να προσλάβει τέτοιο εξωτερικό συνεργάτη δεν το πράττει, παραμένει ερώτημα (και για πολλούς ρητορικό). Βέβαια, υπάρχει η άποψη που λέει ότι οι αθλητικοί παράγοντες μάλλον αισθάνονται κάποιο φόβο προς την εξελισσόμενη οργανωτική δομή και τους managers, καθώς αυτοί είναι σε θέση να εντοπίσουν ανεπάρκειες των παραγόντων σε διάφορους τομείς άσκησης των καθηκόντων τους. Όπως και να χει, ο βαθμός ανάπτυξης της Γυμναστικής βαρύνει την (κάθε) διοίκηση της Ομοσπονδίας η οποία έχει την ιστορική ευθύνη για την πορεία των αθλημάτων της.

Πριν λοιπόν ζητήσουμε τη βοήθεια των Υπουργείων να βοηθήσουν τη Γυμναστική μας και πριν απαιτήσουμε «σοβαρή» αξιολόγηση, ας πράξουμε πρωτίστως τα δέοντα για τον οργανισμό μας προχωρώντας στην εσωτερική μας αξιολόγηση ώστε να μπορέσουμε να θέσουμε στη συνέχεια τα "σωστά ερωτήματα" όπως έλεγε κάποτε η καθηγήτριά μου (Κουφίδου 2001) στο πανεπισήμιο: «που βρίσκεται σήμερα ο οργανισμός μας;» «Πού θέλουμε να φτάσουμε;» «Πώς θα φτάσουμε;» και το κυριότερο: «Με ποιους θα φτάσουμε  εκεί που θέλουμε;

Θα ακολουθούσουν σε επόμενο άρθρο οργανωτικές προτάσσεις που αφορούν την τεχνική ανάπτυξη της γυμναστικής και που η υλοποίησή της απαιτεί επίσης ανοιχτό πνεύμα, θέληση για ουσιαστική πρόοδο, σε αρμονία πάντα με τον ισχύοντα αθλητικό νόμο και τους κανόνες της διεθνούς Ομοσπονδίας Γυμναστικής (F.I.G.)..


  • Αντώνης Κεραμιδάς
  • O Αντώνης Κεραμιδάς είναι φωτογράφος χορού και γυμναστικής, πρώην αθλητής και ομοσπονδιακός προπονητής Ενόργανης Γυμναστικής ανδρών, εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Αρθρογραφεί και σχολιάζει πάνω σε θέματα που άπτονται της εξέλιξης της Γυμναστικής σε τεχνικό και διοικητικό επίπεδο.

Συμπληρώστε να λαμβάνετε News letter