•  

Το πρόβλημα της Γυμναστικής δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι κυρίως οργανωτικό

greek gymnastics managemenet

Γράφει ο Αντώνης Κεραμιδάς:

Σε έναν αγώνα δρόμου έχει επιδοθεί εδώ και καιρό ο πρόεδρος της ΕΓΟ κος Βασιλειάδης μετά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ενόργανης της Ρουμανίας όπου χειροκροτήσαμε όλοι μας ένα ακόμη χρυσό του Πετρούνια στους κρίκους αλλά και την πολύ σημαντική 6η θέση του Κωνσταντινίδη στο ίδιο όργανο.

Ο πρόεδρος, δικαίως προσπαθεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον της Πολιτείας προκειμένου να τη πείσει για μια, πιο γενναία οικονομική συνεισφορά και στήριξη αφού o ίδιος θεωρεί ότι οι περικοπές βλάπτουν τις «επιδόσεις» των αθλητών και αθλητριών των εθνικών ομάδων και πως, μια πιθανή, μεγαλύτερη οικονομική ενίσχυση θα βοηθούσε στην κατάκτηση κι άλλων μεταλλίων. Έτσι το εισέπραξα εγώ και μάλλον έτσι το εισέπραξε ο περισσότερος κόσμος. Και η αλήθεια είναι ότι οι εθνικές ομάδες χρειάζονται άμεση σημαντική οικονομική βοήθεια για τα τρέχοντα ζητήματά τους τα οποία σχετίζονται με τη ποιότητα της προπόνησής τους.

«Θέλουμε τη βοήθεια όλων» ανάφερε επίσης ο πρόεδρος εννοώντας την Γ.Γ.Α. και Ε.Ο.Ε. «προκειμένου να δούνε που πάει αυτό το άθλημα» συνέχισε. Έχω την εντύπωση πως, εδώ, δεν κολακεύουν και πολύ αυτά τα λόγια τον πρόεδρο μιας μεγάλης Ομοσπονδίας. Ποτέ δεν ζητάμε από τους «άλλους» να μας οδηγήσουν σε θέματα που άπτονται της εσωτερικής δομής της Ομοσπονδίας μας, μιας και το «άθλημα πάει» όπου το πάνε πρωτίστως οι ανέξοδες επιλογές μας οι οποίες χρειάζεται να έχουν συγκεκριμένη μακροπρόθεσμη βάση και προοπτική.

Τι εννοώ: Μια ομοσπονδία, δεν είναι λογικό να περιορίζεται στις οικονομικές ανάγκες των διεθνών της αγωνιστικών υποχρεώσεων. Δύο κυρίως είναι οι βασικές κατευθύνσεις προσανατολισμού και ευθύνες για τις οποίες η ίδια θα πρέπει εργάζεται και φυσικά να αξιολογείται. Πρώτον: Η απόδοση των εθνικών της ομάδων κυρίως στους διεθνείς αγώνες και δεύτερο: Η ανάπτυξη των αθλημάτων της με βάση τα διεθνώς επιστημονικά, οργανωτικά και προπονητικά δεδομένα και πάντα σε αρμονία με τον Ολυμπιακό καταστατικό χάρτη. Το έργο λοιπόν και η ανάπτυξη της γυμναστικής δεν επιτυγχάνεται μόνον με τη φροντίδα της «βιτρίνας» (εθνικές ομάδες), αλλά με σοβαρή δουλειά στη «βάση» έτσι ώστε να επέλθει η πρόοδος και οι σημαντικές αλλαγές για τις οποίες δεν απαιτούνται πάντα χρήματα, αλλά, όραμα, γνώση, σχεδιασμός και αποφασιστικότητα.

Αγαπάμε και τιμούμε οι πάντες τις εθνικές μας ομάδες και χρειάζεται να τις «ποτίζουμε» μιας και αποτελούν πόλο έλξης για τα νέα παιδιά αλλά και για τους υποψήφιους χορηγούς (άλλη ιστορία αυτή για την οποία θα γίνει ξεχωριστεί αναφορά), αλλά αποτελεί πράξη ορθής συνείδησης εκτός από ευθύνης, η καλλιέργεια και φροντίδα του υπάρχοντος γυμναστικού περιβάλλοντος μέσα στα σωματεία ώστε να επέλθει η πραγματική ανάπτυξη για τις επόμενες γενιές. Ναι. Οι επόμενες γενιές. Αυτή είναι η φύση του αθλήματος και ο κος πρόεδρος τη γνωρίζει καλά (έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον) μιας και κάποτε ήταν μάχημος και καλός προπονητής. Πέραν του μεριδίου επιτυχίας που επιθυμεί να του αναγνωρίσουν για τα μετάλλια του Πετρούνια, ο κόσμος μπορεί να τον μνημονεύει και μετά από χρόνια, όταν θα ξέρει ότι έχει τοποθετήσει σοβαρές βάσεις για μια νέα καλπάζουσα Γυμναστική, και μοντέρνα Ομοσπονδία, διαφορετική από αυτή που παρέλαβε και δεν έδειξε είναι η αλήθεια τη βούληση να αλλάξει μέχρι σήμερα σχεδόν καθόλου. Η νοοτροπία του «φαίνεσθαι» και της «fast food» γυμναστικής «ωραιοποίησης» γνωρίζουμε καλά πως αποβλέπει απλά στην οικοδόμηση και διατήρηση μιας πρόσκαιρης πλασματικής προόδου η οποία απλά συντηρεί διαφόρων ειδών ιδιοτέλειας. Και αναφέρω «πλασματική» διότι, ναι μεν τα Ολυμπιακά και παγκόσμια μετάλλια σε ατομικό επίπεδο προκαλούν τον θαυμασμό και συγκίνηση του κόσμου αλλά σε καμιά περίπτωση δεν χαρακτηρίζουν την συνολική πρόοδο μιας Ομοσπονδίας σε επίπεδο «σχολής γυμναστικής» όπως λανθασμένα λέχθηκε μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού.

Τα λεκτικά «τσιτάτα» συνηθίζονται να λέγονται πολλές φορές για τις ανάγκες της επικοινωνίας, αλλά απευθύνονται  μόνον στους γυμναστικά αδαής. «Σχολή Γυμναστικής» σημαίνει: η έπειτα από γενική εκπαίδευση του προπονητικού δυναμικού, διάχυση σε όλο το φάσμα ευθύνης της Ομοσπονδίας συγκεκριμένης τεχνικής εκτέλεσης, βάσεων και κουλτούρας του αθλήματος προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα προκειμένου οι αθλητές και αθλήτριες να δείχνουν μια τεχνική και φιλοσοφική ομοιογένεια μέσα στην ατομική διαφορετικότητά τους, πράγμα που θα αποδεικνύει το σημαντικό οργανωμένο επίπεδο δουλειάς που πραγματοποιείται και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από τα διεθνή αγωνιστικά αποτελέσματα που θα υπάρχουν. Μια εικόνα ολικής ποιότητας, ένα είδος αθλητικού ISO δηλαδή το οποίο θα πιστοποιεί τη βούληση για πρόοδο μέσω αυτής της ομοιογενούς τεχνικής εικόνας. Αυτή είναι η έννοια της «Σχολής Γυμναστικής».

Η πραγματική αλλαγή στα πολύπλευρα αυτά αθλήματα θα έπρεπε να βασίζεται κυρίως στην αλλαγή νοοτροπίας των ανθρώπων που διοικούν τα σωματεία και μέσα στα οποία γυμνάζονται μικρά παιδιά τα οποία με τη σειρά τους ακολουθούν αυτό που βλέπουν. Έτσι χτίζεται μια αθλητική κοινωνία. Εκλαμβάνει ως ορθό αυτό που του πλασάρεται ως τέτοιο και το μεταφέρει με τη σειρά της στην επόμενη γενιά. Άλλωστε, μια Ομοσπονδία, μια συλλογικότητα γενικά, αποτελεί τον «καθρέπτη» της κοινωνίας μέσα στην οποία δραστηριοποιείται. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν το μέγεθος του ιστορικού βάρους που αναλογεί σε κάθε εμπλεκόμενο.

Ναι, είπαμε, πολύ σημαντικά τα ολυμπιακά μετάλλια. Αλλά δεν μπορεί να υπάρχει «μια ζωή» ένας «Μελισσανίδης», ένας Ταμπάκος» και ένας Πετρούνιας» ώστε να «καλύπτουν» τα δύσκολα προπονητικά περιβάλλοντα που βιώνουν διάφοροι σύλλογοι και προπονητές σε όλη την Ελλάδα. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι εύκολη δουλειά να μπορείς να διαχειριστείς (μαζί με τις ανελαστικές δαπάνες) τις ανάγκες των εθνικών ομάδων ταυτόχρονα με τις απαιτήσεις όλων των σωματείων και την απαραίτητη στήριξή τους, αλλά, η εκλεγμένη διοίκηση μιας Ομοσπονδίας είναι υποχρεωμένη να δρα προς όλες τις κατευθύνσεις με γνώμονα την ανάπτυξη της γυμναστικής. Όλης της γυμναστικής, όπου και όπως αυτή υπάρχει. Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο. Όποιος δεν είχε επίγνωση του τι ρόλο αναλάμβανε μέσα σε έναν τέτοιο οργανισμό είναι το λιγότερο ανεύθυνος. Και άλλωστε, τα μέλη γενικά των ομοσπονδιών μαζί με τον πρόεδρο τους, βρίσκονται εκεί που βρίσκονται για να συμμετέχουν ενεργά, να λύνουν προβλήματα, να στηρίζουν και να χαράσσουν πολιτικές προόδου και όχι για να γεμίζουν απλά τα βιογραφικά τους ή να φουσκώνουν την ματαιοδοξία τους.

Ή άσκηση διοικητικών καθηκόντων απέναντι στα πολύπλοκα αθλήματα της γυμναστικής θεωρείται άκρως σημαντική και δεν προσφέρεται για κανενός είδους «κόλλημα» ή υπαρξιακή εμμονή. Το επιχείρημα εφησυχασμού ότι, μόνον ο πρόεδρος μπορεί να χειρίζεται και να αναλαμβάνει την ευθύνη για τα τρέχοντα ζητήματα, δεν αρμόζει σε έναν μοντέρνο οργανισμό. Η παγιωμένη πρακτική της συγκεντρωτικής μορφής διοίκησης, δεν είναι συμβατή με τα σύγχρονα μοντέλα αθλητικής ανάπτυξης, διότι ο «καθένας» επαναπαύεται στον «λυτρωτή» πρόεδρο καθιστώντας τον εαυτό του ανίκανο να διαχειριστεί ακόμη και το παραμικρό πρόβλημα. Αποκέντρωση λοιπόν της γυμναστικής δεν σημαίνει η διεξαγωγή αγώνων πέραν του κέντρου των Αθηνών ή Θεσσαλονίκης (το διαβάσαμε κι αυτό), αλλά ο επιμερισμός ευθυνών και η πρωτοβουλία ενεργειών από μέλη - στελέχη της γυμναστικής με συγκεκριμένη και ουσιαστική θέση ευθύνης (job description).

Βέβαια, αυτή η διαχρονική λογική εξουσίας, είναι δύσκολο να ανατραπεί, ακόμη και αν υπάρξει σήμερα ουσιαστική βούληση για αλλαγή, αφού η κάθε προσπάθεια αποκέντρωσης απαιτεί από τους εμπλεκόμενους ειδικές γνώσεις τεχνικού και διοικητικού χαρακτήρα, πράγμα που δεν υφίσταται σήμερα.

Το χειρότερο και ποιο εφιαλτικό κατά την άποψή μου είναι, ο νέος κόσμος που αποφασίζει να εμπλακεί στον χώρο της γυμναστικής (αθλητές, γονείς, προπονητές, παράγοντες) να υιοθετεί και να εκλαμβάνει αυτήν την δεσπόζουσα νοοτροπία, ΩΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ. Η απόλυτη αντιστροφή των αξιών δηλαδή και η κατάρρευση της ίδιας της «ιδέας» της γυμναστικής (όπως τη γνωρίζουμε κάποιοι τουλάχιστον). Και μη περιμένετε για όλα αυτά, από τον «πνευματικό» κόσμο της γυμναστικής να ...υψώσει πλακάτ διαμαρτυρίας, να πετάξει φυλλάδια στους δρόμους ή και να εκφράσει παρόμοια άποψη με του γράφοντος, αφού τα πάντα έχουν «αλωθεί» και «αφομοιωθεί» μέσα σε μια περίεργη «γυμναστική» όπου τα σύνορα μεταξύ της ηθικής και της φαυλότητας είναι δυσδιάκριτα.

Πριν «πυροβολήσετε» τον «πιανίστα» και τον κατηγορήσετε για θεωρητικολογία και οτιδήποτε άλλο, αναμένατε το επόμενο άρθρο να διαβάστε σχετικές προτάσσεις που αφορούν την ανέξοδη ανάπτυξη της γυμναστικής σε οργανωτικό και τεχνικό επίπεδο και που πολλές από αυτές τις προτάσσεις έχουν ήδη κατατεθεί εδώ και πολύ καιρό εκεί που χρειάζεται και προφανώς έχουν απορριφτεί ως «...ακατάλληλες».

Με απεριόριστη εκτίμηση προς τους λάτρεις της Γυμναστκής!


  • Αντώνης Κεραμιδάς
  • O Αντώνης Κεραμιδάς είναι πρώην αθλητής και ομοσπονδιακός προπονητής Ενόργανης Γυμναστικής ανδρών, εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Αρθρογραφεί και σχολιάζει πάνω σε θέματα που άπτονται της εξέλιξης της Γυμναστικής σε τεχνικό και διοικητικό επίπεδο.

Συμπληρώστε να λαμβάνετε News letter